Ο άνθρωπος από την παιδική ηλικία διδάσκεται όχι μαθήματα όπως γραμματική ή αριθμητική αλλά ζωής.

Από τα παλιά χρόνια το παιδί μάθαινε από το σπίτι του το πόσο σημαντική είναι η υπομονή, η αντοχή και η ικανότητα συγκέντρωσης.

Πλέον τα παιδιά μεγαλώνουν σε έναν κόσμο όπου η ανταμοιβή έρχεται συχνά άμεσα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι μια γενιά είναι πιο έξυπνη ή πιο σοφή από μια άλλη αλλά οι συνθήκες ζωής κατά την παιδική ηλικία και τα πρώτα χρόνια της ενηλικίωσης επηρεάζουν σταδιακά τις δεξιότητες όπως η υπομονή, η αντοχή και η ικανότητα συγκέντρωσης όπως αναφέρθηκε και πριν.

Ένα από τα μαθήματα που διδάσκονταν τα παιδιά από το σπίτι τότε είναι να ζει με την αναμονή.

Δηλαδή, οι άνθρωποι που μεγάλωσαν πριν από την εποχή όπου τα πάντα μπορούσαν να παρακολουθούνται σε πραγματικό χρόνο, να αποστέλλονται με ένα μήνυμα, να παραγγέλλονται και να λαμβάνουν άμεση απάντηση, ήταν πολύ πιο συνηθισμένοι στο να περιμένουν.

Περίμεναν τηλεφωνήματα, γράμματα, λεωφορεία, φωτογραφίες, βιβλία από τη βιβλιοθήκη, τηλεοπτικές εκπομπές, το άνοιγμα των καταστημάτων, τα αποτελέσματα εξετάσεων και τη διαθεσιμότητα των άλλων.

Το δεύτερο μάθημα είναι ότι η ανία δεν αποτελεί πάντα ένα κενό που πρέπει να καλυφθεί.

Τις δεκαετίες του 1960 και του 1970 ένα παιδί δεν μπορούσε πάντοτε να γεμίσει μια ελεύθερη ώρα με φαγητό, παιχνίδι ή μια ταινία.

Το τρίτο μάθημα είναι ότι η δεξιότητα γεννιέται μέσα από τη δοκιμή και το λάθος.

Από πολλούς ανθρώπους που μεγάλωσαν τις προηγούμενες δεκαετίες αναμενόταν να αναλαμβάνουν από νωρίς μικρές ευθύνες.

Όπως, να ετοιμάζουν ένα απλό γεύμα, να κάνουν ψώνια, να αλλάζουν ένα σκασμένο λάστιχο, να προσέχουν μικρότερα αδέλφια, να κερδίζουν χαρτζιλίκι, να προσανατολίζονται μόνοι τους στη γειτονιά ή να λύνουν μικρά προβλήματα χωρίς την άμεση παρέμβαση κάποιου ενήλικα.