Φύγατε από το πατρικό σας και πήγατε στην Αθήνα για να κυνηγήσετε το όνειρο σας. Πώς ήταν ο πρώτος καιρός για εσάς;

Η αλήθεια είναι πως κοιτάζοντας πίσω στην αρχή αυτής της διαδρομής. Ηταν πολύ δύσκολη η αρχή. Και το λέω διότι ήμουν μόλις 18 χρονών, οι γονείς μου ήθελαν να σπουδάσω και να βρω κάποιο επάγγελμα το οποίο θα με εξασφάλιζε. Ωστόσο δεν με γέμιζε κάτι άλλο πέρα από την υποκριτική εκείνη την στιγμή της ζωής μου. Θεωρούσα πολύ σημαντικό το να κάνεις μια δουλειά που αγαπάς. Ήθελα να σηκώνομαι το πρωί και να κάνω μια δουλειά που θα την έκανα με αγάπη και χαρά παρά τις όποιες δυσκολίες. Εργαζόμαστε παραπάνω από την μισή μας ζωή οπότε μέσα μου το θεωρούσα πολύ σημαντικό. Ο πρώτος που ένιωσε αυτήν την ανάγκη μου ήταν η αδερφή μου η Μαρίνα. Οι γονείς μου δεν είχαν πειστεί και ήταν αρνητικοί στο να σπουδάσω υποκριτική γιατί θεωρούσαν ότι δεν θα μπορούσα να βιοποριστώ ποτέ. Και οι οικονομικές δυσκολίες της οικογένειας μου ήταν επίσης μεγάλες για να υποστηρίξουν τα δίδακτρα μιας ιδιωτικής δραματικής σχολής ένα ενοίκιο και το κόστος διατροφής ενός φοιτητή. Αλλα βοήθησε πάρα πολύ η αδερφή μου στο να αλλάξουν γνώμη και τότε αποφάσισαν να προσπαθήσουν όλοι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είχα περιθώρια. έπρεπε να δουλεύω σκληρά να είμαι συνεπής και η αλήθεια είναι ότι δεν έδωσα περιθώρια εγώ ο ίδιος στον εαυτό μου. Ξεκίνησα το ταξίδι αυτό με την νοοτροπία do or die. Ξεκίνησα την σχολή και μασούσα σίδερα. Και ήταν δύσκολη η μετάβαση αυτή διότι είχε πολύ αβεβαιότητα, κουβαλούσα το βάρος μέσα μου ότι έπρεπε να τα καταφέρω βλέποντας τις θυσίες που έκαναν οι γονείς μου και ο αδερφός μου για να μην μου στερήσουν την ευκαιρία. Δεν ήθελα να τους απογοητεύσω ούτε να απογοητεύσω τον εαυτό μου γιατί το ήθελα πάρα πολύ. Και τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου γιατί χωρίς εκείνους δεν θα τα είχα καταφέρει. Έχουν κάνει πολλές θυσίες ήταν και είναι πάντα δίπλα μου σε όλη μου την διαδρομή που έχω κάνει μέχρι σήμερα και σε κάθε βήμα που κάνω. 

Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πάρετε την απόφαση να ασχοληθείτε επαγγελματικά με την υποκριτική;

Δεν ήταν το όνειρο μου από μικρός να γίνω ηθοποιός να είμαι ειλικρινής. Από πάρα πολύ μικρός αντί να βλέπω παιδικά έβλεπα πολλές ταινίες με τα αδέρφια μου. Τα αδέρφια μου ήταν  μεγαλύτερα από εμένα οπότε πιο πολλές ταινίες δράσης έβλεπα μικρός παρά κινούμενα σχέδια. Αρκετές ταινίες όταν στους τίτλους τέλους έβαζαν τα bloopers έβλεπα πόσο ωραία περνούσαν στα γυρίσματα οι ηθοποιοί και το πόσο πολύ γελούσαν όσο γύριζαν μια σκηνή οπότε κάπως είχε αποτυπωθεί μέσα μου βλέποντας αυτήν την εικόνα. Μεγαλώνοντας όταν μας έδιναν θεατρικά έργα σε γιορτές στο σχολείο, κάναμε πλάκες, γελούσαμε με τους συμμαθητές μου αλλά όταν ξεκινούσε η διαδικασία να πούμε τα λόγια μας έπαιρνα πολύ σοβαρά αυτά που κάναμε. Η αδερφή μου όταν με βοηθούσε σπίτι να μάθουμε τα λόγια δεν ήθελε απλά να τα μάθω απ’έξω και να τα λέω σαν ποίημα. Με βοηθούσε όντως να τα απαντάω όπως στην ζωή μου. Η αλήθεια είναι σαν μαθητής ενώ ήμουν μέτριος προς καλός κι αυτό επειδή ήμουν λίγο τεμπέλης γιατί το μόνο που ήθελα ήταν να παίζω ποδόσφαιρο στην πλατεία  με τους φίλους μου, όταν κάναμε τις πρόβες μάθαινα από τους πρώτους τα λόγια και τότε μια από τις δασκάλες που έστηνε το θεατρικό μου είχε πει χαρακτηριστικά. Θα σου πήγαινε να γίνεις ηθοποιός. Αλλά δεν μου πέρασε τότε από το μυαλό. Σαν χόμπι είχα το ποδόσφαιρο και δεν κοιτούσα πέρα από αυτό. Ωστόσο αργότερα επειδή πήγα σε απογευματινό λύκειο αναγκάστηκα να σταματήσω το ποδόσφαιρο γιατί δεν μπορούσα να πηγαίνω πια στις προπονήσεις, μου έλειπε που δεν είχα κάποιο χόμπι. Οπότε ένα βράδυ καθόμουν και ανέλυα τι χόμπι θα μπορούσα να βρω και να είμαι τόσο καλός που να το έκανα και επάγγελμα ταυτόχρονα. Και τότε σκέφτηκα την υποκριτική. Δεν ήξερα αν ήμουν καλός αλλά ήθελα να το δοκιμάσω και ήξερα ότι μου άρεσε. Όποτε ξεκίνησα σε  θεατρική ομάδα του Αλιαρτου όπου μεγάλωσα και εκεί δούλεψα με ταλαντούχους ανθρώπους που είχαν μεράκι για το θέατρο και κάνοντας παραστάσεις μαζί τους πείστηκα ότι αυτό είναι που θέλω να κάνω στην ζωή μου. 

Πώς θα περιγράφατε το ταξίδι σας ως ηθοποιός;

Είναι ένα όμορφο αλλά και δύσκολο ταξίδι ταυτόχρονα. Εχω ζήσει πανέμορφες στιγμές σε αυτό το επάγγελμα  που ότι και αν γίνει θα με συντροφεύουν για όλη μου την ζωή. Γνώρισα ανθρώπους και έχω παίξει δίπλα σε κορυφαίους έλληνες καλλιτέχνες. Αν μου το έλεγαν αυτό πριν λίγα χρόνια ότι θα βρισκόμουν δίπλα σε τόσες τεράστιες μορφές τόσο του θεάτρου όσο και της τηλεόρασης , ότι θα συνεργαζόμουν και θα μάθαινα από αυτούς δεν θα το πίστευα με τίποτα. Έχω ταξιδέψει κάνοντας αυτή την δουλειά, κάνοντας παραστάσεις σε μέρη στην Ελλάδα για ανθρώπους που δεν έχουν καταφέρει ούτε μια φορά να έρθουν στην Αθήνα να δουν μια θεατρική παράσταση. Εχω βιώσει την αγάπη των παιδιών τόσο στο παιδικό θέατρο όσο και μεγάλων σε κοινωνικά έργα. Υπήρξαν δε και οι δυσκολίες που ήταν πολλές. Όπως η σκληρή πραγματικότητα του βιοπορισμού που μπορεί να τυχαίνει να κάνεις αρκετές δουλειές ταυτόχρονα και πάλι τα χρήματα να μην είναι αρκετά. Δύσκολες συνεργασίες, δουλειές που δεν εξελίχθηκαν όπως θα ήθελα. Πολλές φορές σκέφτηκα να τα παρατήσω γιατί κάποια στιγμή είχα χάσει το κίνητρο μου και το πάθος μου για την δουλειά μετά από μια σειρά δυσκολιών που ήρθαν. Έκανα ένα διάλειμμα αποφάσισα να πάω στον στρατό να ολοκληρώσω τις στρατιωτικές μου υποχρεώσεις, δούλεψα με τον εαυτό μου όσο έλειπα μέσα μου για το τι θέλω στην ζωή μου, ποια είναι τα όρια μου και τώρα που ολοκλήρωσα την θητεία μου θέλω να κάνω ξανά ένα restart κρατώντας τα καλά και να αρχίσω ξανά από την αρχή έχοντας πια πιο πολλές γνώσεις για την δουλειά. 

Έχετε παίξει στο θέατρο αλλά και στην τηλεόραση, ποιο προτιμάτε και γιατί; 

Αγαπάω πάρα πολύ και τα δύο. Η τηλεόραση είναι ωραία γιατί ζωντανεύει πιο πολύ μια εικόνα μπαίνεις στην εποχή. Μπορεί μέσω του ρόλου να αποκτήσεις εμπειρίες και να κάνεις μέσα από τις  σκηνές πράγματα που μπορεί στην ζωή σου να μην έκανες ποτέ. Για παράδειγμα στην Μάγισσα όταν είχα συμμετάσχει είχα μείνει έκπληκτος. Πραγματικά σε κάθε σκηνή ένιωθες ότι είσαι όντως στο 1818.  Τα κουστούμια, το περιβάλλον σε έβαζε όντως σε μια άλλη εποχή. Επίσης η τηλεόραση σου δίνει μια αναγνωρισημότητα και τα χρήματα είναι περισσότερα. Το θέατρο από την άλλη είναι σκέτη μαγεία. Σε παρακολουθεί ο κόσμος ζωντανά και νιώθεις ότι κρατάς στα χέρια τον παλμό τους. Είναι κάτι μαγικό αυτό που συμβαίνει. Κατευθύνεις σε κάθε παράσταση τα συναισθήματα του θεατή. Είναι εννοείται πολύ πιο δύσκολο αλλά είναι διαφορετικό να πληρώσει ο θεατής εισιτήριο από το υστέρημα του να δει μια παράσταση. Πρέπει να φύγει ευχαριστημένος και για εμένα πρέπει να φύγει έχοντας πάρει κάτι από αυτό που είδε. Κάτι να τον προβληματίσει μέσα του. Αυτό είναι το θέατρο, να σε μάθει κάτι, να σου αλλάξει κάτι μέσα σου. Είναι επιβράβευση να έχεις δώσει τον καλύτερο σου εαυτό κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και να ακούς τα χειροκροτήματα του κοινού στο τέλος. Το πιο συγκινητικό για έναν ηθοποιό είναι να φεύγεις από το θέατρο μετά την παράσταση και να σε περιμένει ο θεατής να σου πει αυτό που ένιωσε βλέποντας την παράσταση .  Αυτό δεν μπορεί να στο προσφέρει καμία τηλεόραση κανένα άλλο επάγγελμα στον κόσμο παρά μόνο η τέχνη κατα την γνώμη μου. 

Υπάρχει κάποια σειρά της τηλεόρασης που θα θέλατε να συμμετέχετε; 

Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη σειρά που θα ήθελα να συμμετέχω αυτήν την στιγμή. Θαυμάζω πολύ τον Σωτήρη Τσαφούλια σαν καλλιτέχνη και θα ήθελα πολύ να συμμετάσχω σε κάποια δουλειά του. Σίγουρα θα ήθελα να συμμετάσχω σε κάποια κωμική σειρά. Γενικά έχουν λείψει οι κωμικές σειρές από την Ελλάδα και μετά την οικονομική κρίση δεν έχει δωθεί τόσο μεγάλη έμφαση στο να γυριστούν κωμικές σειρές. Ο κόσμος έχει ανάγκη να γελάσει σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που περνάμε με τους πολέμους, τις αρρώστιες, τους θανάτους και όλα τα δυσάρεστα γεγονότα που ακούμε καθημερινά και διαβάζουμε. Ειδικά για τις μεγαλύτερες ηλικίες όπου η τηλεόραση είναι για αυτούς συντροφιά και δεν έχουν πρόσβαση σε πλατφόρμες θα ωφελούσε σημαντικά. Πρέπει κατά την γνώμη μου να δουλέψουν οι παραγωγές στο να γίνουν ξανά περισσότερες κωμικές δουλειές. 

Από τους ρόλους που έχετε υποδυθεί μέχρι σήμερα, υπήρχε κάποιος που σας δυσκόλεψε και γιατί; 

Ένας ρόλος που μου έχει μείνει έντονα στο μυαλό και μου είναι αξέχαστος ήταν ο ρόλος του Λάλο στο θεατρικό έργο « Η νύχτα των δολοφόνων» του Χοσέ Τριάνα. Ένα έργο το οποίο τρία αδέρφια έχουν υποστεί σοβαρά ψυχικά τραύματα από τους γονείς τους και κάθε φορά στο πατάρι του σπιτιού τους αντί να παίζουν καθημερινά παιχνίδια όπως τα αδέρφια μεταξύ τους εκείνα σκηνοθετούν το πώς θα ήταν αν δολοφονούσαν τους γονείς τους. Ο Λάλο ήταν ένα πολύ καταπιεσμένο παιδί και ο πιο παραμελημένος από τους γονείς του. Δεχόταν έντονη σωματική βία και από τους δύο γονείς του και ψυχική. Αυτός ο ρόλος με δυσκόλεψε ευχάριστα. Εμπνεύστηκα μεθόδους υποκριτικής από τον ηθοποιό Heath Ledger ο οποίος είχε υποδυθεί επιτυχημένα τον ρόλο του «Joker» στην ταινία Batman και δεν βρίσκεται πια στην ζωή. Επειδή δεν είχα βιώσει καταστάσεις όπως αυτές του Λάλο για να τις χρησιμοποιήσω και να τις εντάξω στον ρόλο, κλεινόμουν μες το σπίτι μου έβαζα dark μουσική να παίζει δυνατά έκλεινα όλα τα φώτα του σπιτιού κάλυπτα ακόμα και τα παραμικρό λαμπάκι που έβγαζε φως για να νιώθω το αποπνικτικό σκοτάδι πάνω μου κουλουριαζόμουν στην γωνία και προσπαθούσα να αναβιώσω αυτά τα συναισθήματα λέγοντας τα λόγια. Με βοήθησε πάρα πολύ αυτή η προσέγγιση αλλά ήταν κάτι δύσκολο. Αγάπησα αυτό το έργο γιατί άγγιξε πολύ το κοινό και κυρίως όλους εμάς τους συντελεστές. Πολλοί θεατές και κυρίως όσοι ήταν γονείς που παρακολούθησαν την παράσταση κάποιοι έκλαιγαν και κάποιοι έφυγαν προβληματισμένοι. Το έργο είχε παιχτεί σε πλαίσια φεστιβάλ για δύο παραστάσεις και θα ήθελα πολύ να παίρναμε το έργο και να το ανεβάζαμε για κάποιο αριθμό παραστάσεων σε κάποιο θέατρο. 

Πέρα από την υποκριτική έχετε κάποιο άλλο ενδιαφέρον; 

Ασχολούμαι με την γυμναστική. Προσπαθώ να δουλεύω με το σώμα μου γιατί με βοηθάει στην δουλειά γιατί όσο να ναι χρειάζεται η καλή σωματική κατάσταση. Ωστόσο θα ήθελα να έχω και κάποιο άλλο χόμπι στον ελεύθερο μου χρόνο. Όπως πχ να μαθαίναμε τέννις με κάποιον φίλο μου να παίζαμε όταν θα είχαμε ελεύθερο χρόνο. Δυστυχώς ο χρόνος μου είναι περιορισμένος και δεν έχω αυτήν την δυνατότητα αλλά θα μου άρεσε να το δρομολογήσω ώστε να συμβεί κάποια στιγμή. Μου αρέσει επίσης πολύ να παρακολουθώ με τους φίλους μου όταν παίζει η αγαπημένη μας ομάδα είτε ποδόσφαιρο είτε μπάσκετ. 

Θα σας δούμε κάπου την σεζόν που μας έρχεται;

Συμμετέχω στην παράσταση «Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι» στην παιδική σκηνή της Γιώτας Τζουάνη στο θέατρο Αυλαία κάθε Κυριακή στις 12:30.  Επίσης μια πολύ καλή μου φίλη από την δραματική σχολή ετοιμάζει σε δική της παραγωγή ένα δικό της κοινωνικό θρίλερ το οποίο το έχει γράψει η ίδια. Αυτό το έργο θα είναι η πρώτη της απόπειρα στο θέατρο τόσο ως ηθοποιός όσο και ως συγγραφέας του έργου και είμαι πολύ περήφανος που θα είμαι δίπλα της σε αυτό το μεγάλο της βήμα. Πρόκειται να ανέβει σε θέατρο της Αθήνας τον Χειμώνα του 2027.